به گزارش خبرگزاری مهر، محمدرضا مخبر دزفولی رئیس فرهنگستان علوم جمهوری اسلامی ایران، در مراسم اختتامیه روز جهانی آینده، ضمن تجلیل از استاد فرهیخته دکتر رضا داوری اردکانی، به نقش او در شکلدهی به اندیشه فلسفی معاصر ایران و تأثیرگذاری بر مباحث آیندهنگری اشاره کرد.
وی با تأکید بر جایگاه دکتر داوری در اندیشهورزی ایران، گفت: هر آنچه امروز در حوزه فلسفه و تفکر انتقادی در ایران داریم، وامدار تلاشهای خستگیناپذیر استاد داوری اردکانی است. او نهتنها یک فیلسوف برجسته، بلکه معلمی تأثیرگذار بوده که نسلهای متعددی از اندیشمندان را تربیت کرده است.
آیندهنگری در نگاه داوری اردکانی
مخبر دزفولی در بخش دیگری از سخنان خود به اهمیت آیندهنگری در اندیشه دکتر داوری اشاره کرد و گفت: تفکر درباره آینده بدون شناخت دقیق از گذشته و نقد وضعیت کنونی ممکن نیست، و دکتر داوری از جمله متفکرانی است که همواره بر نسبت میان سنت، مدرنیته و آینده تأکید داشته است. او بارها هشدار داده که بدون درک صحیح از ریشههای فکری و فرهنگی خود، نمیتوانیم آیندهای روشن برای کشور بسازیم.
وی افزود: آیندهنگری علمی و فرهنگی نیازمند رویکردی فلسفی است که بتواند ابعاد پیچیده تحولات جهانی را تحلیل کند. استاد داوری از پیشگامانی است که همواره بر لزوم درک آینده در چارچوب هویت ملی و اسلامی تأکید کرده و نسبت به تقلید کورکورانه از الگوهای توسعه غربی هشدار داده است.
ضرورت پیوند آیندهپژوهی و سیاستگذاری
رئیس فرهنگستان علوم در ادامه، نقش اندیشمندان در سیاستگذاریهای علمی و فرهنگی آینده کشور را حائز اهمیت دانست و گفت: آیندهپژوهی صرفاً یک دانش فنی نیست، بلکه نیازمند عمق فلسفی و شناخت تمدنی است. متفکرانی مانند دکتر داوری به ما آموختهاند که آینده را نباید صرفاً از منظر فناوری دید، بلکه باید به ابعاد انسانی، اجتماعی و فرهنگی آن نیز توجه داشت.
وی با اشاره به وضعیت سلامت دکتر داوری، از خداوند برای ایشان آرزوی شفای عاجل کرد و ابراز امیدواری کرد که جامعه علمی کشور همچنان بتواند از محضر علمی و معنوی او بهرهمند شود.
تعامل دانشمندان و سیاستگذاران برای آیندهای روشنتر
مخبر دزفولی در پایان، ضمن قدردانی از برگزارکنندگان این همایش، بر لزوم استمرار چنین نشستهایی برای تقویت ارتباط میان متفکران، آیندهپژوهان و سیاستگذاران تأکید کرد و گفت: امروز بیش از هر زمان دیگری نیازمند پیوند اندیشه و عمل هستیم. آیندهنگری صرفاً یک امر دانشگاهی نیست، بلکه باید در سیاستگذاریها جایگاه واقعی خود را پیدا کند. تعامل بین دانشمندان و فرهنگپژوهان میتواند مسیر حرکت کشور را در آینده روشنتر کند.
