به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از نیواطلس، این وضعیت شبیه استفاده از عینکی است که نیمی از هر دو عدسی آن پوشانده شده باشد.
این اختلال که «همیآنوبی همونیموس» (Homonymous Hemianopia) نام دارد، باعث میشود فرد نیمی از میدان دید خود را از دست بدهد. در چنین شرایطی، انجام بسیاری از فعالیتهای روزمره برای فرد دشوار، آزاردهنده یا حتی غیرممکن میشود.
تا امروز، درمان قطعی برای این اختلال وجود نداشته است و بیماران ناچارند با کاهش قابل توجه کیفیت زندگی خود کنار بیایند. اگرچه روشهای درمانی و توانبخشی در دسترس است، اما حتی چند ماه آموزش توانبخشی عصبی-بینایی نیز معمولاً تنها به بهبود نسبی منجر میشود.
مشکل اصلی آنجاست که بسیاری از فعالیتهای بینایی، مانند ردیابی حرکات، به هماهنگی دقیق بخشهای مختلف مغز وابسته است. هنگامی که این نواحی بهدرستی با یکدیگر همکاری میکنند، دادهها را در قالب ریتمهای الکتریکی کاملاً هماهنگ موسوم به «نوسانات مغزی» مبادله میکنند. اما سکته مغزی میتواند این هماهنگی را مختل کرده و فرد را دچار نیمهنابینایی کند.
اکنون، کورسوی امیدی در این زمینه پدیدار شده است. پژوهشگران دانشگاه EPFL سوئیس در مطالعهای با عنوان «ارتقای بهبود همیآنوبی: قدرت تحریک مغزی بینناحیهای با فرکانسهای متقاطع» نشان دادهاند که یک کارآزمایی بالینی دوسوکور و کنترلشده با دارونما، که بهصورت مطالعه اثبات مفهوم انجام شده، میتواند نتایج امیدوارکنندهای به همراه داشته باشد.
در این پژوهش، محققان بهصورت غیرتهاجمی مغز ۱۶ بیماری را که در اثر سکته مغزی دچار اختلال بینایی شده بودند، تحریک کردند. این بیماران در قالب «دو دوره ۱۰ جلسهای روزانه»، تمرین تشخیص جهت انجام دادند؛ تمرینی که هدف آن تحریک لبه میدان دید از دسترفته بود. همزمان، شرکتکنندگان یکی از دو نوع تحریک مغزی جایگزین فراجمجمهای با فرکانسهای متقاطع را دریافت میکردند.
نتایج این فرایند نشان داد که بینایی بیمارانی که برای مدت طولانی از همیآنوبی رنج میبردند، بهطور قابل توجهی بهبود یافته است.
از آنجا که پژوهشها نشان دادهاند نوسانات تحریک خارجی میتوانند هماهنگی عصبی را بازیابی کنند، فریدِهلم هامل، محقق ارشد این پروژه در مؤسسه Neuro-X EPFL، توضیح میدهد که گروه پژوهشی او یک راهبرد درمانی نوآورانه مبتنی بر تحریک الکتریکی غیرتهاجمی دوکانونی و هماهنگشده را بر سیستم بینایی اعمال کرده است.
به گفته محققان، الهامبخش این روش، عملکرد فیزیولوژیکی طبیعی خود مغز بوده است.
