به گزارش خبرگزاری مهر، مریم اردبیلی مشاور شهردار تهران و رئیس مرکز زنان و خانواده شهرداری تهران در سیصد و شصتمین جلسه شورای اسلامی شهر تهران در جریان ارائه گزارش «جامعه پذیری زنان زندانی رأی باز» با بیان اینکه زنانی در شهر به دلیل مشکلات خانواده و دیگر چالش های پیرامون به سالها زندان و یا حبس ابد محکوم شدند، اظهار کرد: داستان مواجهه مدیریت شهری با زندانیان رأی باز تنها یک مدل حمایتی، معیشتی و رفع مسائل خرد و کلان یک خانواده نبوده و داستان ایجاد بستر تحول بوده است.
وی با بیان اینکه برای استمرار این روند نیاز به حمایت بیشتر داریم، یادآور شد: مرکز زنان و خانواده شهرداری تهران باید همه اقشار و رده های سنی و مراکز صنفی بانوان را مورد حمایت قرار دهد و زنان زندانی رأی باز یکی از این اقشار هستند.
اردبیلی با تأکید بر اینکه تلاش بر این بود که امکان تجربه امرار معاش سالم برای این زنان فراهم شود، گفت: بیش از هزار و ۸۰۰ زن زندانی در تهران داریم. تاکنون ۴۶۱ نفر تحت حمایت ما هستند و در سه سال تجربه همکاری با قوه قضاییه یک سوم زندان را خالی کردیم.
وی افزود: در حال حاضر ۱۲۰ مرکز کوثر، بازارچه و مرکز کارآفرینی در شهر داریم و از ۴۰ هزار زن سرپرست خانوار و فرزندان آنها حمایت می کنیم و خدمات ۳۶۰ درجه به این خانواده ها در قالب های مختلف ارائه می شود.
اردبیلی با بیان اینکه قوه قضاییه در سال ۱۴۰۱ به ما گفت که یک سوله برای آنها در نظر بگیریم و کاری ساده برای آنها پیش بینی شود اما تکریم این بانوان در این روش انجام نمی شد، تصریح کرد: در طول این چند سال فرایندی پیش بینی و به بلوغ رسید. بانویی که به ما معرفی می شود مورد مشاوره قرار می گیرد و بر اساس مزیت های شخصیتی و توانمندی ها و مخاطراتی که آن فرد دارد، داستانی ویژه تعریف می شود و به نوعی تعریف سناریوی فردی برای هر نفر در این مسیر مورد توجه قرار گرفت.
وی ادامه داد: برخی از این زنان در مسیر کار پیشرفت کردند و کسی متوجه نمی شد که زنانی که در مراکز کارآفرینی فعالیت می کنند، زندانی هستند و مثل همه کار می کردند و حقوق می گرفتند.
مشاور شهردار تهران و رئیس مرکز زنان و خانواده شهرداری تهران با بیان اینکه در طول این مدت تمام بانوان از فرایند مشاوره استفاده می کنند، یادآور شد: زنان زندانی پرخطر به زندگی واقعی بازگشتند و توانستند با افتخار سر خود را بالا بگیرند؛ چراکه شغل دارند.
وی افزود: از ۴۶۱ نفر تنها ۳۶ نفر عدم پذیرش در کارگاه ها داشتیم که علت آن مصرف سوء مواد مخدر بود و امکان پذیرش و فعالیت آنها در کارگاه ها نبود اما مابقی زنان انگیزه مادری و تحول مثبت داشتند.
