به گزارش خبرنگار مهر، حامد مرادیان تهیهکننده رادیو جوان به همراه همسرش زهرا محمودی گوینده رادیو جوان با استفاده از تجهیزات ساده و راهاندازی یک استودیوی خانگی، تصمیم گرفتند هر شب ۲ ساعت برنامهای حماسی، امیدبخش و تعاملی را برای پخش در رادیو جوان آماده و ارسال کنند.
حامد مرادیان با اشاره به کار با همسرش و راه اندازی این استودیوی خانگی به خبرنگار مهر گفت: وقتی جنگ آغاز شد، استودیوهای تولید در دسترس اهالی رادیو نبود و بسیاری از برنامهها متوقف شدند. به خصوص در روزهای آغازین جنگ، رادیو نیاز به برنامههای پشتیبان استاندارد داشت، بنابراین من و همسرم خانه را به یک قرارگاه رسانهای کوچک تبدیل کردیم.
وی اضافه کرد: با هدف تولید برنامه برای شرایط بحران، با حفظ کیفیت و استانداردهای رادیو با کمترین تجهیزات برنامه سازی کردیم تا به وظیفه خودمان عمل کنیم.
مرادیان با اشاره به اختلالات اینترنت در آن روزها عنوان کرد: به جهت اختلال در اینترنت و اهمیت سرعت برای اطلاع رسانی و آگاهی بخشی در شرایط بحران در ارسال برنامه و بازشنوایی ناظران با مشکل مواجه بودیم اما ضرورت داشت که برنامه از هر نظر همسو با سیاستهای روز کشور باشد و اینها حساسیت کار را افزایش میداد.
زهرا محمودی همسر این تهیه کننده نیز اضافه کرد: ما در برنامهای که در نظر گرفته بودیم گفتگو با کارشناسان در حوزههای مختلف مثل تحلیلگران سیاسی و روابط بین الملل را هم داشتیم تا روایتی واقعی و درست از جنگ را برای شنوندگان ترسیم کنیم. بازخوردهای خوبی هم داشتیم و شنوندگان رادیو با پیامها و تماسهایشان، با امید بخشی، حس شجاعت و وطن دوستی و همچنین ایمان به نیروهای مسلح ایران، انگیزهای قوی برای ادامه تولید این برنامه به ما منتقل کردند.
وی اضافه کرد: در آن مدت ما فقط تولیدکننده محتوا نبودیم؛ ما یکتکه از پازل همبستگی مردم ایران بودیم. مردم خودشان بلد بودند چطور مقاومت کنند، ما فقط آن را شنیدیم و بازتاب دادیم.
این گوینده رادیو یادآور شد: محتوای این برنامه شامل گفتگو با کارشناسان حوزههای سیاسی، روانشناسی، رسانه و امنیت، متنهای حماسی، انعکاس پیامهای متنی و صوتی شنوندگان و همچنین گفتگو با مخاطبان رادیو و ساخت آنونس ها و آیتمهایی با محوریت امید، وطندوستی و همبستگی ملی بود.
به گفته این زوج رسانهای، هدف اصلی آنها تقویت روحیه مردم، مقابله با اضطرابهای ناشی از فضای جنگ و حفظ جریان اطلاعرسانی امیدبخش در کنار رسانه ملی بوده است.
