به گزارش اقتصاد آنلاین ، درگذشت بریژیت باردو، نماد اغواگری سینمای فرانسه، در ۹۱ سالگی، فرصتی برای بازخوانی زندگی پرماجرای او از ستارهای جهانی تا فعال جنجالی سیاسی.
بریژیت باردو، بازیگر افسانهای سینمای فرانسه که در دهههای ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ به اوج شهرت رسید، در ۹۱ سالگی درگذشت. او با فیلم «و خدا زن را آفرید» به شهرت بینالمللی دست یافت و به نمادی از اغواگری تبدیل شد، اما در دهه ۱۹۷۰ از سینما کنارهگیری کرد و به فعالیتهای سیاسی روی آورد.
شروع درخشان در سینما
باردو در سال ۱۹۳۴ در پاریس در خانوادهای ثروتمند و کاتولیک به دنیا آمد. او از کودکی به باله علاقهمند شد و در ۱۵ سالگی روی جلد مجله «Elle» ظاهر شد. آشنایی با روژه وادیم در آزمون بازیگری، ازدواج با او در ۱۸ سالگی و نقشهای اولیهاش در فیلمهایی چون «دکتر در دریا» (۱۹۵۵) در کنار دیرک بوگارد، مسیر ستاره شدنش را هموار کرد.
فیلم «و خدا زن را آفرید» (۱۹۵۶) نقطه عطف بود؛ این اثر به کارگردانی همسرش نه تنها در فرانسه، بلکه در جهان با استقبال روبهرو شد و باردو را به ستارهای طراز اول بدل کرد.
اوج شهرت و الهامبخشی فرهنگی
در دهه ۱۹۶۰، باردو در فیلمهای شاخص فرانسوی چون «حقیقت» (آنری-ژرژ کلوزو)، «زندگی خصوصی» (لویی مال) با مارچلو ماسترویانی و «تحقیر» (ژان-لوک گدار) درخشید. او حتی به هالیوود راه یافت و در «زنده باد ماریا!» با ژان مورو و «شالاکو» با شان کانری بازی کرد.
باردو فراتر از سینما، الهامبخش روشنفکران بود؛ ریمون کارتیه مقاله «پرونده باردو» نوشت و سیمون دوبووار او را «آزادترین زن فرانسه» نامید.
کنارهگیری، سیاست و جنجالها
فشار شهرت باردو را آزار میداد؛ او در ۱۹۷۳ پس از فیلم «داستان پندآموز و شادیبخش کولینو» بازنشسته شد. تمرکز بر حقوق حیوانات شد؛ از اعتراض به شکار فُکها تا تأسیس بنیاد بریژیت باردو در ۱۹۸۶ و نامهنگاری به رهبران جهان علیه کشتار حیوانات.
فعالیتهای سیاسیاش جنجالی بود: حمایت از حقوق حیوانات با مواضع تند علیه اقلیتها و جبهه راست افراطی «فرانت ناسیونال» همراه شد. کتاب «فریادی در سکوت» (۲۰۰۳) و اظهارنظرهایش به محکومیتهای قضایی به اتهام نفرتپراکنی نژادی انجامید.
