فریبرز کاظمی، فعال بازنشستگان تأمین اجتماعی، با انتقاد از عدم پرداخت معوقات برخی بازنشستگان این سازمان اظهار داشت: در نیمه دوم سال ۱۴۰۴، معوقات مربوط به فروردینماه بازنشستگان هنوز پرداخت نشده است. وی افزود: با توجه به تورم موجود، ارزش واقعی این مطالبات در خوشبینانهترین حالت به نصف یا حتی یکسوم کاهش یافته است. کاظمی پرسید: سود ناشی از تأخیر در پرداخت این مبالغ به کجا میرود و چرا بازنشستگان همیشه متضرر میشوند؟
وعدههای عملنشده وزیر
کاظمی با اشاره به اظهارات وزیر تعاون، کار و رفاه اجتماعی در مردادماه ۱۴۰۴، گفت: وزیر در مصاحبهای با اعتماد به نفس اعلام کرد که معوقات بازنشستگان تا پایان همان ماه پرداخت خواهد شد، اما تا اواسط مهرماه این وعده محقق نشده است. وی افزود: تنها معوقات بازنشستگان با دریافتی کمتر از ۲۰ میلیون تومان پرداخت شده که این اقدام نیز مقطعی و مشابه رویههای گذشته است. به نظر میرسد هدف، صرفاً ارائه آماری برای مصاحبهها باشد.
انتقاد از وعدههای غیرواقعی
این فعال بازنشسته تأکید کرد: شایسته بود آقای میدری، پیش از اعلام چنین وعدهای، از امکان تحقق آن اطمینان حاصل میکرد تا اعتماد بازنشستگان بیش از این خدشهدار نشود.
مدیریت ناکارآمد شرکتهای تأمین اجتماعی
کاظمی با اشاره به وضعیت شرکتهای تحت مالکیت سازمان تأمین اجتماعی اظهار داشت: بسیاری از این شرکتها زیانده یا با سود حداقلی اداره میشوند. وی دلیل اصلی این وضعیت را انتصاب مدیران ناکارآمد و فاقد تجربه کافی صرفاً بر اساس روابط دانست و افزود: این انتصابات با هدف تثبیت موقعیت مدیران انجام میشود.
رفتار غیرمطالبهگرانه کانونهای بازنشستگی
کاظمی با انتقاد از عملکرد برخی نمایندگان کانون عالی بازنشستگان گفت: این نمایندگان به جای پیگیری حقوق اعضای خود و مطالبه پاسخگویی از مدیریت سازمان، صرفاً به تشکر از آقای سالاری اکتفا میکنند. این رفتار از نظر بازنشستگان نهتنها تأسفبار است، بلکه نادیده گرفتن مشکلات واقعی آنها تلقی میشود.
وظیفه کانونها در قبال کسر سهم بازنشستگان
وی با اشاره به کسر بخشی از حقوق بازنشستگان بهعنوان سهم کانونها در فیش حقوقی، تأکید کرد: کانونها موظفاند با قدرت مطالبات و حقوق بازنشستگان را پیگیری کنند، زیرا بخشی از حقوق بازنشستگان به حساب آنها واریز میشود.
پرسش بازنشستگان از سازمان و دولت
کاظمی در پایان گفت: پرسشی که ذهن بازنشستگان تأمین اجتماعی را به خود مشغول کرده این است که تا کی باید منافع و حقوق آنها قربانی حفظ جایگاه مدیران سازمان و بیتوجهی دولت شود؟
