به گزارش خبرگزاری مهر، سیدعلا موسوی، با مرور ریشههای تاریخی تحولات معاصر ایران، نقش مردم، مذهب و بهویژه هنر را در بیداری اجتماعی و پیروزی انقلاب اسلامی تشریح کرد و گفت: از دوره صفویه که تشیع به حکومت رسید، ایران صاحب هویت سیاسی ـ مذهبی شد. این هویت در دوره قاجار با فتوای تاریخی میرزای شیرازی در نهضت تنباکو، قدرت اجتماعی تشیع را به استعمار نشان داد؛ قدرتی که بعدها دشمنان تلاش کردند آن را مهار کنند.
موسوی با تحلیل دوران پهلوی افزود: پس از کودتای ۲۸ مرداد، ایران عملاً به کشوری وابسته تبدیل شد. سیاست، اقتصاد، کشاورزی و حتی نظامیگری کشور از خارج مدیریت میشد. کشاورزی تضعیف شد، روستاها خالی و حلبیآبادها پیرامون شهرها شکل گرفت. در همین حال، جشنهای ۲۵۰۰ ساله و برنامههای پرهزینه فرهنگی برگزار میشد، در حالی که فقر، واقعیت زندگی مردم بود.
وی با اشاره به سیاستهای فرهنگی رژیم پهلوی تصریح کرد: جشن هنر شیراز و ترویج ابتذال، آگاهانه برای تخریب عفت عمومی و هویت دینی جامعه طراحی شده بود. در مقابل دانشگاهها، مشروبفروشیها عمداً مستقر شده بودند تا دانشجویان را از مسیر آگاهی منحرف کنند.
این مبارز انقلابی درباره جریانهای مبارزاتی گفت: تفکر اصیل اسلامی بر آگاهیبخشی تودهها استوار بود. امام خمینی(ره) بر حضور مردم و هدایت جامعه از مسیر آگاهی تأکید داشتند. نظریه ولایت فقیه نیز از همین نگاه برخاست؛ اینکه هر نظامی برای هدایت، نیازمند رهبری متخصص و آگاه است.
موسوی نقش هنر را در این بیداری بسیار تعیینکننده دانست و افزود: هنر فقط بازیگری و سرگرمی نیست. بزرگترین هنر بشر، بیان و سخنوری است. خداوند در قرآن میفرماید: علّمَهُ البَیان. هنر بیان، نوشتن، کتابت، سخنرانی و انتقال مفاهیم، ستون فقرات انقلاب بود.
وی ادامه داد: در زنجان، مساجد به پایگاه هنر انقلابی تبدیل شده بودند؛ از ایجاد کتابخانههای اسلامی تا نمایش کاریکاتورها، پردهخوانی، نقالی، تئاتر خیابانی و برنامههای نمادین. حتی یک تصویر، یک نمایش یا یک شعر میتوانست مردم را بیدار کند. این همان هنر متعهد است.
موسوی با اشاره به مقابله با جریانهای انحرافی گفت: وقتی برخی گروهها مانند منافقین تلاش کردند از مساجد برای انحراف فکری استفاده کنند، با هوشیاری علما و مردم، این پایگاهها بازپس گرفته شد. کتاب، بیان و هنر سالم، ابزار اصلی مقابله با انحراف بود.
وی با ذکر نمونههایی از هنر ماندگار افزود: یک نقاشی از شهید، یک تمبر با تصویر کودک فلسطینی، یک تابلو خوشنویسی با مفاهیم دینی یا اجتماعی، میتواند اثری جاودانه خلق کند. اینها هنر انقلاب است؛ هنری که انسان را بالا میکشد، نه به ابتذال.
این فعال انقلابی با انتقاد از نگاه غربزده به هنر گفت: هنری که انسان را از جامعه جدا کند و فقط منافع فردی را ببیند، هنر نیست؛ کوری اجتماعی است. هنرمند واقعی خود را فدای مردم میکند و همه را برادر و خواهر خود میبیند.
موسوی تأکید کرد: انقلاب اسلامی فقط یک تحول سیاسی نبود؛ یک انفجار نور بود که با هنر، بیان، کتاب، مسجد و آگاهی مردم به ثمر رسید. هنر انقلاب هنوز زنده است و اگر درست شناخته و حمایت شود، میتواند نسلهای آینده را نیز بیدار نگه دارد.
