به گزارش خبرنگار مهر به نقل از مدیسن نت، محققان گزارش دادند که ریتمهای شبانهروزی ضعیفتر با افزایش خطر زوال عقل مرتبط هستند.
در واقع، نتایج نشان داد افرادی که ریتمهای شبانهروزی ضعیفی دارند، بیش از دو برابر در معرض خطر ابتلا به زوال عقل هستند.
«وندی وانگ»، محقق ارشد و استادیار اپیدمیولوژی و پزشکی داخلی در مرکز پزشکی دانشگاه تگزاس، گفت: «تغییرات در ریتمهای شبانهروزی با افزایش سن اتفاق میافتد و شواهد نشان میدهد که اختلالات ریتم شبانهروزی ممکن است یک عامل خطر برای بیماریهای عصبی مانند زوال عقل باشد.»
او در یک بیانیه خبری گفت: «مطالعه ما این ریتمهای استراحت-فعالیت را اندازهگیری کرد و دریافت افرادی که ریتمهای ضعیفتر و پراکندهتری دارند و افرادی که سطح فعالیت آنها در اواخر روز به اوج خود میرسد، با خطر بیشتر ابتلا به زوال عقل روبرو هستند.»
ریتم شبانهروزی اصطلاح دیگری برای ساعت داخلی بدن است که چرخه خواب ۲۴ ساعته فرد را تنظیم میکند.
ریتم شبانهروزی که توسط مغز هدایت میشود و تحت تأثیر قرار گرفتن در معرض نور است، عملکردهای بدن مانند ترشح هورمون، هضم و دمای بدن را نیز تنظیم میکند.
محققان گفتند که یک ریتم شبانهروزی قوی، ساعت بدن فرد را به خوبی با ۲۴ ساعت شبانهروز هماهنگ میکند و سیگنالهای واضحی برای عملکردهای بدن ارسال میکند.
افرادی که ریتم شبانهروزی قوی دارند، حتی اگر برنامهشان تغییر کند یا نور روز با تغییر فصلها تغییر کند، تمایل دارند زمانهای منظمی را برای خواب دنبال کنند.
از سوی دیگر، محققان گفتند افرادی که ریتم شبانهروزی ضعیفی دارند، بیشتر احتمال دارد که ساعت بدنشان در اثر تغییرات فصلی یا تغییر برنامه مختل شود.
برای این مطالعه، محققان نزدیک به ۲۲۰۰ نفر با میانگین سنی ۷۹ سال را پیگیری کردند. هیچکدام در شروع مطالعه دچار زوال عقل نبودند.همه شرکتکنندگان به طور متوسط به مدت ۱۲ روز مانیتورهای کوچک قلب به سینه شان متصل شد. این مانیتورها دادههای مربوط به ریتم شبانهروزی افراد را ثبت میکردند.
سپس این افراد به طور متوسط حدود سه سال تحت نظر قرار گرفتند که در طی آن ۱۷۶ نفر مبتلا به زوال عقل تشخیص داده شدند.
محققان بر اساس ریتم شبانهروزی آنها، شرکتکنندگان را به سه گروه تقسیم کردند. سپس گروههای شبانهروزی قوی و ضعیف را با هم مقایسه کردند. در مجموع، ۱۰۶ نفر از ۷۲۷ نفر در گروه شبانهروزی ضعیف به زوال عقل مبتلا شدند، در حالی که ۳۱ نفر از ۷۲۸ نفر در گروه شبانهروزی قوی به این بیماری مبتلا شدند.
محققان تخمین زدند که این میزان تقریباً ۲.۵ برابر خطر ابتلا به زوال عقل در بین افرادی با ریتم شبانهروزی ضعیفتر است.
محققان دریافتند که خطر زوال عقل همچنین در بین افرادی که ریتم شبانهروزی آنها در اواخر بعد از ظهر به اوج خود میرسد، بیشتر است.
نتایج نشان داد افرادی که ریتم شبانهروزی آنها حدود ساعت ۲:۱۵ بعد از ظهر یا دیرتر به اوج خود میرسد، در مقایسه با افرادی که بین ساعت ۱:۱۱ بعد از ظهر و ۲:۱۴ بعد از ظهر به اوج خود میرسد، ۴۵٪ بیشتر در معرض خطر ابتلا به زوال عقل قرار دارند.
داشتن اوج فعالیت دیرتر میتواند به این معنی باشد که ساعت بدن با تغییرات فصلی نور هماهنگ نیست.
وانگ گفت: «اختلال در ریتمهای شبانهروزی ممکن است فرآیندهای بدن مانند التهاب را تغییر دهد و در خواب اختلال ایجاد کند، احتمالاً پلاکهای آمیلوئید مرتبط با زوال عقل را افزایش دهد یا پاکسازی آمیلوئید از مغز را کاهش دهد.»
او افزود: «مطالعات آینده باید نقش بالقوه مداخلات ریتم شبانهروزی، مانند نوردرمانی یا تغییرات سبک زندگی را بررسی کنند تا مشخص شود که آیا آنها ممکن است به کاهش خطر ابتلا به زوال عقل در فرد کمک کنند یا خیر.»
